آينده گذشته و گذشته آينده

1-pardis — Sat, 02 Feb 2008 06:31:18 GMT

با سلام..

از این به بعد من در این وبلاگ دست نوشته های خودم رو نمینویسم... و این آخرین پست رو به یکی از دوستان تقدیم میکنم که اگر تا آخر این پست رو مطالعه کنند خود متوجه میشوند...!

باز هم عینکم دودیست

تو نمیدانی که چرا در ورای قطره ی آب ابری بوده است ، نمیدانی و نمیدانی.
تو نفسهای کفش دوزکی راکه بر خواری صعود میکند را نمیدانی.
تو هوا را نیمبینی که بدانی و باز هم نمیدانی.
تو زندگی از پشت عینک دودی را نمیدانی.
تو دل یخ زده ی آهن را سرزنش میکنی و نمیدانی.
دردودلهای خطوط سفید را که بر روی آسفالت افتاده و تابلوی عبور ممنوعی که به کنجی ایستاده را نمیدانی.
تو هوای گرمی که در سرمای زمستان از عمق بهاریت برخواسته و در سرمای محیطی بیرون محو میشود را نمیدانی .
نا آگاهانه ، رنگ گل صورتی در سرمای رویایی صبح ،از دل کلاف برگها برخواستن را نمیدانی.
حتی نفهمیدن را نمدانی.
تو تلاش موری را که برای یک دانه ی جو جان میدهد را نمیدانی .
نمیدانی نسیم صبح برای چیست ،زلزله و طوفان را نیز نمیدانی.
معنی خون بسته ای را که گرمایی در عمق خود ندارد را نمیدانی.
تعلق و تعهد را نمیدانی.
تو دلیل به هم رسیدن دو مردمک چشم را نیز نمیدانی.
سست شدن پای کوه و دلیل ریزش و فوران آن را نمیدانی.
تو دلیل کوچ ، فرار و خفای قوچ کوهی و آواز دم صبح "تی ترمان" را نمیدانی.
نمیدانی زشتی زیبا هستی یا زیبایی زشت ویا..!
زمان تولد و مرگت را نمیدانی.
ردپای حلزونی خواب و طلای ناب را نمیدانی.
عرق پیشانی ، انگشتان پینه بسته ،لباس کهنه ی یک کولی و رکابی صدوشش هزار تومانی را نمیدانی.
اعتیاد به مرگ موش را نمیدانی ، میدانم که نمیدانی.
تلاش نمیکنی ، عرق پیشانی ات را ندیده ای و نمیخواهی که بدانی که چرا آب نمیسوزد و بخار میشود.
من میدانم که تو نمیدانی و این کافی نیست.
دوست دارم و آرزویم این است که بدانی نادان نیستی ، ولی باز هم نمیدانی.
حتم داشته باش ماشین چهار چرخه نیست و دوچرخه دو چرخ دارد.
حتم داشته باش که یک دستکش میتواند بدون انگشت باشد ولی کفش انگشت ندارد.
بودن پرده دلیل بر ندیدن نیست ولی بستن چشمان ندیدن ، بستن چشمانت دلیل بر نبودن نیست همانطور که مرگ پایان زندگی..!
قرص اکس دلیل خوبی برای مردن نیست ،خشک سالی دلیل مردن است.
جوانی مستحق تحقیر نیست ، متعلق به تحقق..!
پیری آر یک جوان نیست - جوانی ، خاطره ی پیریست جوان.
مار دلیلی شوم نیست ، عسل نیز دلیلش موم نیست.
نگفتن نشانه ی سکوت نیست ، گفتن هم بی خاموشی نیست.
قدم زدن دلیلش یک همراه نیست و توقف برای ماشین است.
آسمان آبی نیست ولی او صورتیست .
گریه ی یک طفل کم مفهوم نیست ، غارت و مغرب بی مضمون نیست.
دست یک دزد دلیلی بر یک جرم نیست ، بودن یک بار بی حمال نیست.
شب نخفتن با نهفتن یک راز نیست ، انگشتری بی معنی و آغاز نیست.
باز هم عینکم دودیست ، دلیلش آفتاب نیست.
رنگ من نارنجی و او صورتیست ، این دلیل دیوانگی عشاق نیست.
میدانستم که نمیدانی خالی از هیچم و هیچم با خداست...!

بدرود..!
شاد باشید.

بوي سيب ،بوي سير

1-pardis — Mon, 28 Jan 2008 09:53:18 GMT

بوي سيب ،بوي سير

دلم بوي سيب گرفته ،دستم بوي سير.

سيبي كه ميدانم با گذشت زماني نا چند، رنگ صورتي خود را از دست خواهد داد ،سيبي كه دستانم برايش توانايي سير را دارد كه دستان او را از بوي خود تهي نگرداند..!

ولي كاش دلم هم مثل بوي سير اين قدرت و توانايي را داشت و فقط مي‌گفت و مي‌پراكند.!

چه شد ،دلم از بوي سيب پر گرفت؟

بوي سيبي كه ابتدا از بوي سير هم برايم تلخ‌تر بود ،ولي ديگر بوي سير هم برايم به رنگ صورتيست ،اما بدان كه هيچ وقت از بوي سير ،سير نميشوم و هميشه مشتاق ديدن بوي سير ميمانم .

كاش سيب من هم بوي فرياد نوشته‌هايم را ميشنيد...

ديگر از دست سيب و سير ،سرم تير ميكشد ،باز سر دردي به رنگ صورتي..!

احساساتم به گونه‌اي شده كه گويي در گردبادي فقط به درون خود مي‌چرخم و ميگردم و ميگردم، كه گـــاه، و بيگاه جلوي پرتو افكني خورشيد را ميگيرد،اين احساس را نميخواهم.!

آرزو دارم ،احساسم مثل نسيم صبحي بود كه به شوق ديدن تابش اولين پرتوي زرين آفتابِ صبح بر روي گلهاي آفتابگردان ميوزيد و با بوي خود صورت زيباي آفتابگردانها را ميشست تا آنها را بعد از خود ،با روي باز به استقبال خورشيد روانه كند.

باز هم بوي سيري به رنگ صورتي مرا به اين فكر واداشت..!

ما هم نارنجي

1-pardis — Fri, 18 Jan 2008 08:15:18 GMT

ما هم نارنجي

نه براي همه،اما زماني كه نوبت به رنگم ميرسد ،از خودم بيرنگ ميشوم ،بيرنگي به رنگ خجل و نارنجي.!!

نارنجيم!

به رنگ ديوانگي

پدر کلمه

مادر نقطه

وارث هنجره

مخلوق او و خالق هيچم!

افکارم سفيدي نيست

كه برايش سياهي شانه خالي كند

ولَش كن..!

تيپي بدك ندارم

ناي رمق ندارم

اعمالم را برايش دليلي ندارم!

مالي هم به حال جيبم ندارم

اهدافم، او و آن!

هم خوب و هم خوان

آلامم هم، هم

گاهي بر آن درخت ،گاهي هم، هم

اخلاقم فقط نارنجي

گاه،ماه‌يي با حال و هوايي صورتي

دوستانم هم دوست

گاهم با پوست ،بي اوست!

مادرم شاخه‌ي نار

نار ناز و، مادرم نار

پدرم هم كوهيست

نه، نه! او..

كوهساريست پراز دُر و چمن!

دُر عشق و صفايش چون هم.

برادر، عشقي براي وطن!!

وطتنم ،بي تنش بي معنيست

خواهرم در وصفش

گويمش برگ گليست

به سخني كه قديميست

خانه‌ي ما كلبه‌ايست نه بيش

گوشه قاليمان ريش ريشيست

واي..!

تو نگر..

قلم از خود به فنا رفت

اين منِ مخلوق به كجا رفت!؟

نه.!

نه فنا ،نه از قفا رفت

من،

ما بود و به خطا رفت...

خسته.

1-pardis — Thu, 10 Jan 2008 15:29:18 GMT

خسته‌ام!

از جنس آهن و به رنگ گرگ‌وميش ،كدام گرگ و كدام ميش؟

احساس ميكنم حال و مالي ندارم!

حالي كه حتي به صورتيم بيانديشم تا خستگيم فنا رود، گويي در اين خستگي، داد نفرين من در اوج مينالد.

با خود ميگويم كدام اوج، با خنده‌اي قهوه‌اي به خود مينگرم و باز ميگويم، اوجي به ارتفاع موج.!

با اين كه خستگيم به گونه‌ايست كه گويي كمرم در حال شكستن است ،ولي با تاختن بر روي كيبردم اين احساسم رو به زوالي به رنگ سياهي صبح سوق ميكند و من هم ، منتظر ديدن اولين پرتوي صبح.

اولين پرتوي صبح هم به رنگ خود اوست،اويي كه سياهي را به دلايلي زيبا با بوي گل مريم، از پرچم شقايق آفريد.

خوب است كه اين كيبرد ،خيالم را از هر آنچه كه خيال است به واقعت سو ميدهد و خستگيم را در پس خود پنهان ميكند.

خوب!!!

1-pardis — Tue, 18 Dec 2007 12:54:18 GMT

من نارنجي برادر كوچكترم زرد.

زرد، پرتويي كه از لابلاي ابروان آسمان ليز خوران ،به شقايقهاي زمين ميرسد..،او را هم دوست دارم ،از آنجا كه بي منت، طلايي ترين وجود خود را به گل شقايق ارزاني ميدارد.. اما ترسم از آن روز كه گل شقايق پرپر شود و پرتو زرد من تنها بماند و بخواهد تابيدن بر كوير را تحمل كند و هيچ همدمي را در كوير نيابد كه با آن به درد دل نشيند و خود را به دست باد و بيابان سپارد..

كاش زرد من بر جنگلي ميتابيد ،حتم دارم تك نهالي هم در آنجا هست كه مادرش سرو و پدرش سنوبر باشد.. و سكوت و تنهايي زرد من را پر كند.

بيرنگها ميگويند برادرم رنگ باخته در حالي كه نميدانند طلا رنگ نمي‌بازد..! و هميشه همان زرد است و از رنگش، باختن بوجود نمي‌آيد..پس زرد من بتاب!

1-pardis — Sat, 08 Dec 2007 13:01:18 GMT

وقت اضافه

وقت زماني با ارزش..!

اگر تلفاتي نداشته و صحيح و سالم به مقصدش برسد يك وقت مطلوب به رنگ صورتيست..

وقت امانتي در دستان ما ،كه از پدرانمان به ارث برده‌ايم ، همان ارثي كه برايمان با ارزشترين چيزيست كه آن را نميدانيم..!!؟!

ميدانستي زمانم نارنجيست..؟

وقت نارنجي را نميخواهم ،دليلش رنگش است كه مثل تابلوي عبور ممنوعيست كه با هر بار نگاه كردن به آن ممكن است سوالي همراه با دلهره در وراي وجودت طغيان كند..

اما وقتم صورتيست..

زماني كه به تمنا برمي‌خيزم و او را طلب ميكنم ،از اويي كه دوست دارم رنگي را برايش انتخاب كنم ولي حتي نتوانستم يك كد 6 رقمي هم برايش برگزينم..!

هميشه وقت در برابر زمان برايم بي ارزش بوده چون همانند پول نخ دارد و ارزشمند..!!!!

ولي آرزويم اين است كه زمان را در دست داشتم تا ميتوانستم رنگ صورتي را با توقف بيشتر ميديدم و آن را بيشتر توصيف ميكردم.. ،رنگي كه برايش كدي 6 رقمي برگزيده‌ام..!!

Ffaaff ..

معنيش را نميدانم ولي شايد او بداند..، ميدانم كه بايد وقتم را جستجوي زمان رنگش كنم..!

ديدي هيچ نمي‌دانم حتي زمان رنگش را !

بيرنگي گفت : اينگونه چرا ،اينكه چقدر لطيف..؟!

نارنجي گونه گفتم : اينگونه قدري لطيف نيست.!

لطافتش مثل زمان و به رنگ صورتيست..اگر نمي‌داني از رنگ خود بپرس..شايد دريابي.

گفتم : دريا بي‌رنگي آبيست، نه آبيي بي‌رنگ..!

درست ميدانم كه رنگ نارنجي و صورتي يكي نيست.

حتي به هم شباهتي هم ندارند و نارنجي هم، دريا نيست كه بزرگيش را با خروشاني امواج نشان دهد، ولي بيرنگ نيز نيست كه رنگش را از آسماني پهناور به عاريت برده باشد..!!!

ولي آسمان و دريا را ميبينم ، عشق و دلدادگيِ عميق و صميميت و علاقه‌اي كه نسبت به هم دارند، به گونه‌ايست كه با كوچكترين كبودي آسمان دريا هم كبود ميشود..و ميدانم كه هيچ كدام بدون هم زنده نميمانند كه گذر زمان را به بحث نشينند و خود را در زمان و مكان خود محصور و عاشق و معشوق كنند..!!!

وحال دانستم فخر فروشيِ درياي بي‌رنگ به خودِ نارنجيم..! .

باز هم قدرِ حال زمانم را نميدانم، شايد سنگي بزرگتر لازم است، ولي كاش قبل از برخورد سرم به سنگي خار ،مشت آبي به صورتم پاشيده و از خواب نجات مي‌يافتم.

1-pardis — Sat, 01 Dec 2007 07:00:18 GMT

سفر

آخر چرا سفر؟!

و چرا آخرِ سفر؟!

ولي اجدادمان نيز سفر كردند..!

و گفتند "بسيار سفر بايد تا پخته شودخامي.."

ولي از رنگ پخته شدن گله دارم.

گله دارم..از زمين و از الوان زميني..

از آن منشوري كه الوان را از هم جدا كرد..

چقدر دلم گرفته..

اگر منشوري ميتوانست الوان دلم را از هم بگسسد آن گاه در پس خود ،الوانم را ميديد و آنگاه بغض بود كه تمام دنيا را به تامل فرا ميخواند..

نميدانم چرا؟

ميخواهم به هر بهانه اي با هر چيز به نوعي خود را درگير كنم ،اما با اين كار خود را از نارنجي به سياهي بيشتر سوق ميدهم كه قطعاَ سوالاتي را كه به رنگ نارنجي ،براي صورتيست برايم بي جواب ميگزارد..!

باز هم دلم گرفته اما اين بار نه به خاطر رنگ صورتي و نه به خاطر رنگ نارنجيم..،اين بار به خاطر رنگي كه از آن زاده شده‌ام ..

سفري در پيش دارم ، نميدانم ابديست براي ازل يا ازليست براي ابد..ولي سفرم را آغاز ميكنم ،خود دوست دارم هم به ازل و هم به ابد سفر كنم ولي تنها با رنگ و بوي صوتي..

به ياد مي‌آورم ،تنها و تنها يك بار خيره ماندنش را..!!؟!

آن صورتي كه يك بار خيره شدنش را با تمام رنگهاي دنيا عوض نميكنم..و فاصله هاي ازل و ابد را برايم اندك ميكند، ميدانم خيال خامي در سر ميپرورانم ، ولي همين خيال خام از صورتي براي من بس است ..

خيالي كه با آن ميتوانم با زبان دل خود با ابدي صحبت كنم كه ازلم از او بود ،و اين مرا مسخناك ميكند..،به همين دليل روح و خيال خود را به صورتي سوق داده‌ام..

خوب ميدانم ازلم چه بوده و ابدم چيست..

از ازل و ابد هم گله دارم ،ولي سكوت ميكنم چون سكوتم به رنگ صورتيست..!

و سفرم تمام نشدني.

زياد ملامت شده و ميشوم ،از سفرم از صورتيم و از خودم.

نميدانم چرا؟؟

باز هم چراهايي كه هيچ جوابي را برايش نميابم..

از تمام چراها هم گلايه دارم..چون جوابي را براي آن نميابم و خسته از دنباله روي چراها بودن..

نوشته‌هاي من ديگر كمتر حال و هواي صورتيِ خود را دارند..به گونه‌اي كه احساسم دارد از صورتي فاصله ميگيرد و جايش را به صورتيِ بي تلاطم ميدهد و خود را به سمت سفيديِ پر تلاطم سوق ميدهد.

باز يك سوال و باز هم نميدانم جوابش چيست!..؟

كاش ميتوانستم بدانم ،احساس او به چه رنگيست..آنگاه شايد سفر من را كمي به تامل واميداشت..!!!

باز هم دلم گرفته به اندازه‌ي سه نقطه...

پس سفرم را شروع ميكنم.

1-pardis — Thu, 29 Nov 2007 09:05:18 GMT

و اما سكوت و چرا سكوت و سكوت..

و اما سكوت و چرا سكوت و سكوت..

سكوتي سياه پر از صورتي ،سكوتي كه رنگش را با سياهي به تبادل بر ميگزيند و چرا؟

شايد اين تبادل، از سكوت سياه من برخواسته!

ولي به او كه يكه و يگانه؛ سكوتم سكوت نيست ،چرا كه سكوتم فرياديست كه تمام زندگيم را به رنگ صورتي آميخت، رنگ رنگين كماني كه كمانه اش به سمت خود و خود خالي از هيچ و من ترسان از هيچ..براي چه ترس؟! آري ترس ،و ترس از پرپر شدنِ رنگين كمان صورتي..! رنگين كماني كه پر از گلهاييست، كه دل تمناي گرفتن كمانكِ اين كمان را از انگشتان طلب ميكند.. ولي انگشتانم نيز مرا بي كس گذاشتند،دستان،پا ،گوش و چشمم نيز..ديگر ياريم نميكنند!

خيانت را از تمام رنگهاي دنيا ديده‌ام.!

اميد چيست؟ اميد براي چه؟ اميد به چه ؟

خواستار چه ؟ براي چه ؟ و چرا ؟

بارها از خود پرسيده‌ام ولي جوابش را نيافته‌ام..!

جوابِ چه؟!

ديگر به حرفهاي راست خود هم اعتماد ندارم، از خود هم دروغ ميشنوم، دروغي كه تنها به رنگ نارنجيست و ديگر رنگ راستيست كه آن را به ياد ندارم.

راستي

راستي؟!

ميدانم به خود دروغ ميگويم كه راستي به رنگ صورتيست ،رنگي كه اولين رنگ بود كه خدا آفريد و نام آن را صورتي برگزيد ،زماني كه سياهي در آن جايي نداشت و در آن زمان ،صورتي زمان بود و مكان و راز اين كه چه شد ديگر الوان متولد شدند را هنوز ندانسته ام،اگر در رنگ خود باز نمي ماندم، به حتم در رنگ خدا هم دخالت ميكردم..و راز صورتي را كشف ميكردم..!

باز به خود دروغ گفتم.!!!! اين توانايي را ندارم كه رنگ صورتي را از يار برم و اين نارنجيست كه مرا ملول ميكند كه ناتوان باشم!

معني رو راست را ميداني؟ اين را هم از ياد برده ام.

معني دوستي ،عشق ،صميميت، وفا را هم به ياد ندارم،گويي سنگي سخت هستم كه آن را با نارنجي رنگين كرده باشند و چه كسي من را به سنگ و بعد من را به سنگ نارنجي تبديل كرده؟

به حتم خالقي دارم ،پس من از او شكايت دارم، ولي گفته اند قاضي خود اوست..! پس محكمه چه شد؟

ولي او شب پيش من را با دنيايي بيگانه آشنا ساخت و با زباني كه هيچ گاه ندانستم كه چه گفت، شنيدم كه با زبان مبهم خود ميگفت و ميگفت..!!

ولي متوجه شدم كه گفت زمان تو به اتمام رسيد و ديگر زماني برايت باقي نمانده و اين كه چه كلماتي سنگين بر قالب جسم و روح من تحميل كرد.

و حال ميدانم ،در وقت اضافه زندگي به سر ميبرم ، بنابراين ميخواهم اين وقت اضافه را تنها به رنگ صورتي بنگرم ،آنقدر كه وقتم تمام شود و زندگيم تمام به صورتي طي و طيف شده باشد و آن گاه به او كه محبت وقت اضافه را به من ارزاني داشت بگويم،ديگر بس است...!!!! من وقت اضافه را نيز تمام كردم ! پرچم صورتي خود را بالا ببر.

و حال وقت اضافه براي يك زندگي صورتي آغاز شده..!

اماها ،وليها ، چراها ،شايدها ،نبايدها هنوز ادامه دارند ولي آنها نيز به صورتي تبديل شده اند و اين خوب است كه خورشيد هم پرتويي صورتي ميتاباند ،حتي از پشت عينك دودي!

ولي حتم دارم قبل از پايان وقت اضافه اتفاقي رخ ميدهد ،پس برايم دعا كنيد و تو نيز گوش كن و اگر صلاح دانستي اجابت، چون ميز محكمه در دست توست و تو قاضي..!

1-pardis — Wed, 14 Nov 2007 16:33:18 GMT

بدون شرح.

1-pardis — Sat, 20 Oct 2007 15:19:18 GMT

من

می‌خواهم نمانم
نمی‌خواهم بمانم
در دور دستها زاده شده‌ام

و در همان جا روشنی آب

الوان شقایق ..

و گذر زمان را دیده ام.

زیبایی نسیم صبح

نسیمی که هنوز تنش به تش باد ظهر نخورده

میدانم نسیم همه چیز را میداند
ولی من نسيم نيستم

تكه ابري سرگردانم و
می‌خواهم تنها بمانم
در اتاق را آهسته ببند و

کمی آن را باز بگذار

شاید رخی از لای آن سیما نشان دهد..!
شب پيش، خوابم كاملا صورتي بود

انگار تعبير، تمام، رفتن‌ها ست
حال بوی نار می‌آيد
بوی ريواس، هفت‌سالگی، کتاب،سوال، معلم،تنبيه
می‌خواهم به بوی راجانه و رازيانه بينديشم
به بوی نان، به لحن گرما،سوز و سرما
خار کنگر و پسين کوه
می‌خواهم به جا طیاره ای، به بوی پَدری
به لبه های قالي گلدار بينديشم
به خاکستر درون تنور
طعم دل زده ی خرما، رنگ کم عمق خورشید
نخل، پیش، پنگ،
و خانه های قدیمی که جواني خود را شسته اند.!

و رفتن بر باد را تجربه میکنند..

و چه احساس سبکی
می خواهم خودم باشم،
می‌خواهم در خار پرچین های باغ
به گيسوی موز ، بوی لیمو بينديشم
به اذان ظهر و سايه‌های کم معرفت
به چاه ، بوی آب ،کورکورو..

آبشار بي‌بي بانو

و کمی هم به شرجی

دیگر از لحجه ی هم جنوبی خبری نیست..!

کسی پایه را برای لهجه خودم نمیابم

تا جنوب را در ‌يابد!
ديگر از آن گرمای خورشید
از آن تش بادها ... خبری نيست
روی ديواری آن سوی آخرین کوه مانده به پدری
کسی با شتاب چيزی می‌نويسد و می‌رود

ولی او جز نم شرجی ،چیزی نمینویسد!
امروز هم کسی اگر من را خواست
بگو خانه نيست
بگو رفته است شمال
تا به جنوب بينديشم
می‌خواهم به آن خورشید، به تش باد..
به کلوچه

شکر پاره.

حلوای خرما.

رنگینک.

نان محلی و...

غروب نارنجی که با سرخ به هم می پیوندند

به خودم بينديشم ...!
همیشه حقایقم را در پس دل بی صدای خودم بدون دلیل پنهان میکنم
نميدانم چرا

ولي همين خوب است..

بله همين خوب است...خوب من !

خوب.